De Kabouters van de Veluwe

Diep in het hart van de Veluwe, daar waar de oude eiken hun takken als beschermende armen over de grond spreiden, ligt een verborgen dorpje. Hier wonen de kabouters. Je herkent ze meteen aan hun vuurrode puntmutsen die tussen de varens door flitsen als kleine vallende sterren. De mensen zien hen bijna nooit, want kabouters zijn meesters in het zich verstoppen achter een dikke boomstam of een plukje mos.

Bram was een jonge kabouter met een muts die net iets te groot was voor zijn hoofd, waardoor hij hem steeds een beetje omhoog moest duwen. Elke ochtend, als de dauw nog als zilveren kralen op het gras lag, ging hij op pad. De kabouters van de Veluwe hadden namelijk een zeer belangrijke taak: zij waren de officiële bewakers van de natuur. Ze poetsten de schilden van de glimmende kevers, hielpen jonge vogeltjes die uit het nest waren gevallen en zorgden ervoor dat de heide in de nazomer prachtig paars kleurde.

Op een warme zomerdag merkte Bram dat er iets mis was. De Grote Eik, de oudste en wijste boom van het hele bos, liet zijn bladeren hangen. De bladeren waren niet meer glanzend groen, maar dof en een beetje slap. "Gijs!" riep Bram naar de oudste kabouter van het dorp, die net bezig was zijn baard te kammen. "De Grote Eik heeft dorst, maar de bosbeek stroomt niet meer!"

Samen met een groepje dappere vrienden trok Bram door het dichte struikgewas. Ze liepen langs de zandverstuivingen waar de wind zachtjes door het droge gras fluisterde. Bij de bron van de beek vonden ze het probleem: een grote hoop takken en wat rommel die daar niet hoorde, blokkeerde de doorgang van het water. Het was een zware klus voor zulke kleine wezentjes.

"Handen uit de mouwen," zei Bram vastberaden. Met hun kleine maar sterke handjes duwden en trokken de kabouters aan de takken. Ze werkten samen als een team. Zelfs de eekhoorns kwamen helpen door de kleinste takjes weg te dragen in hun snuitjes. Eindelijk, met een luid gejuich, schoot het water weer los. Het stroomde vrolijk kletterend over de stenen, rechtstreeks naar de dorstige wortels van de Grote Eik.

Binnen een paar uur stonden de bladeren van de oude boom weer fier overeind. De boom ritselde zachtjes met zijn takken, een teken van dankbaarheid dat alleen kabouters kunnen verstaan. Die avond vierden de kabouters feest met bosbessensap en honingkoekjes. Bram keek trots naar zijn rode muts; de Veluwe was weer veilig en gezond.