Sinterklaas en het Grote Gedicht

Buiten huilde de wind om de hoeken van het huis en kletterde de regen tegen de ruiten, maar binnen in de woonkamer van de familie De Groot was het heerlijk warm. De geur van versgebakken speculaas en warme chocolademelk hing als een onzichtbare deken over de bank. Het was bijna 5 december: Pakjesavond.

Lotte zat aan de grote houten keukentafel. Voor haar lag een glanzend vel papier, een veer die ze in een potje glitterinkt doopte, en een heleboel opgegeten pepernoten. Lotte had een belangrijke taak gekregen. Ze was dit jaar de 'Gedichtenpiet' voor haar kleine broertje Sam. En niet zomaar een gedicht; ze wilde het allermooiste, grappigste en meest bijzondere Sinterklaasgedicht ooit schrijven.

Maar rijmen is nog niet zo makkelijk als het lijkt. Lotte staarde naar het papier. 'Sam is een jongen met blond haar... hij eet graag... vla?' Nee, dat rijmde wel, maar het was een beetje saai. Ze wilde dat Sam zou lachen tot hij de hik kreeg, maar ook dat hij wist hoe lief ze hem vond.

Ze sloot haar ogen en dacht aan Sam. Ze dacht aan hoe hij altijd zijn linker sok kwijt was, hoe hij deed alsof hij een woeste Tyrannosaurus Rex was tijdens het avondeten, en hoe hij stiekem zijn spruitjes aan de hond gaf onder de tafel. Opeens begon haar pen te dansen over het papier.

'Sinterklaas zat te denken...'

Nee, dat was te ouderwets. Ze kraste het door en begon opnieuw.

'Lieve Sam, kleine dino-vriend van mij,

Met jou in huis is iedereen altijd blij.

Behalve misschien als je weer eens brult als een T-Rex,

En je kamer verandert in een grote berg met niks-is-meer-recht!'

Lotte grinnikte. Dat was een goed begin. Ze schreef verder over de dag dat Sam probeerde te vliegen met een paraplu vanaf de bank, en over hoe hij altijd de korstjes van zijn brood aan de vogels gaf. Ze stopte er kleine grapjes in die alleen zij en Sam begrepen, zoals die keer dat hij dacht dat de buurman een echte piraat was omdat hij een ooglapje droeg na een operatie.

Na een uur was het papier bijna vol. Maar er ontbrak nog iets: de verrassing. Een echt Sinterklaasgedicht moet eindigen met een knaller. Lotte keek naar het grote cadeau dat in de hoek stond, ingepakt in glimmend goud papier. Ze wist precies wat erin zat, want zij had het samen met mama uitgezocht.

Ze schreef de laatste regels met haar allermooiste handschrift:

'Maar luister goed, want Sint heeft iets gezien,

Iets voor een stoere jongen van een jaar of... bijna tien?

Kijk niet in de kast, kijk niet onder de mat,

Maar kijk eens achter dit papier, daar zit een... schat!'

Op de achterkant van het gedicht had Lotte een kleine schatkaart getekend. Die leidde niet naar het grote gouden cadeau, maar naar iets heel kleins dat ze zelf had gemaakt: een vriendschapsarmbandje met kraaltjes in de kleuren van een dinosaurus.

Eindelijk was het Pakjesavond. De spanning was om te snijden. Er werd hard op de deur geklopt—BOM BOM BOM!—en daar stond een grote zak vol cadeautjes. Sam stuiterde op de bank van enthousiasme. Toen het grote gouden cadeau aan de beurt was, overhandigde Lotte hem eerst haar gedicht.

'Voorlezen! Voorlezen!' riep papa. Lotte schraapte haar keel en begon te lezen. Bij het gedeelte over de T-Rex begon Sam te giechelen. Bij het stukje over de spruitjes en de hond schaterde de hele kamer het uit, want mama had dat dus nooit geweten. Sam luisterde met grote ogen en een rode blos op zijn wangen. Hij vond het prachtig dat de Sint (en Lotte) al die dingen over hem wisten.

Toen ze bij de schatkaart kwam, sprong Sam op. Hij volgde de aanwijzingen door de kamer, onder de tafel door, achter het gordijn, tot hij bij het kleine doosje kwam. Hij maakte het open en zag het armbandje.

'Heb jij dit gemaakt, Lotte?' vroeg hij fluisterend. Lotte knikte trots. Sam deed het armbandje direct om en gaf haar een stevige knuffel. 'Dit is het beste cadeau van de hele wereld. Zelfs beter dan wat er in die grote doos zit!'

Natuurlijk was hij ook heel blij met de enorme LEGO-set die in het gouden papier zat, maar de hele avond bleef hij naar zijn pols kijken. Het gedicht kreeg een ereplaatsje op de koelkast. Lotte glimlachte tevreden. Ze had ontdekt dat de mooiste woorden niet alleen rijmen op papier, maar ook in je hart.