Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen

Er was eens, diep in een betoverd woud waar de bomen zilveren bladeren hadden en de wind zachtjes door de takken fluisterde, een meisje genaamd Sneeuwwitje. Ze was niet alleen mooi om te zien, met haar lippen zo rood als rozen en haar haar zo zwart als ebbenhout, maar haar hart was nog veel mooier. Ze was altijd vriendelijk tegen iedereen die ze tegenkwam, van de kleinste mier tot de grootste beer.

Op een dag, terwijl ze door het dichte woud dwaalde, ontdekte ze een klein, schattig huisje dat verscholen lag tussen de varens. Binnen was alles piepklein: er stonden zeven kleine stoeltjes rond een houten tafel en boven stonden zeven kleine bedjes netjes op een rij. Sneeuwwitje was zo moe van haar wandeling dat ze in slaap viel op de zachte dekentjes.

Toen de zon langzaam achter de bergen zakte, kwamen de bewoners van het huisje terug van hun werk in de mijnen. Het waren de zeven dwergen. Maar dit waren geen gewone dwergen; ze waren de grappigste vrienden die je je kunt voorstellen. Er was Wiebel, die altijd een beetje wiebelde als hij liep; Giechel, die om elk klein dingetje moest lachen; en Brommetje, die deed alsof hij altijd humeurig was, maar stiekem een hart van suikerspin had. Dan waren er nog Slaper, die overal kon dutten; Snuffel, die altijd op zoek was naar lekkere geurtjes; Bolle, die hield van heerlijk eten; en de wijze Professor, die alles wist over de sterren.

Toen ze Sneeuwwitje vonden, schrokken ze eerst een beetje. Maar Sneeuwwitje werd wakker en glimlachte zo lief dat hun hartjes direct smolten. Ze vertelde haar verhaal en de dwergen riepen in koor: "Blijf bij ons! We kunnen wel wat gezelligheid gebruiken in ons kleine huisje."

In de weken die volgden, leerde Sneeuwwitje iets heel belangrijks. Hoewel de dwergen er allemaal anders uitzagen en hun eigen gekke gewoontes hadden, waren ze de mooiste mensen die ze ooit had ontmoet. Ze zag hoe Giechel een gewond vogeltje hielp en hoe Brommetje stiekem de zwaarste stenen tilde zodat de anderen het makkelijker hadden.

Op een avond, terwijl ze samen rond een knapperend haardvuur zaten met warme chocolademelk, zei Sneeuwwitje: "Weten jullie, de toverspiegel in het kasteel zei altijd wie de mooiste was van het land. Maar ik heb nu geleerd dat echte schoonheid niet in een spiegel te vinden is. Echte schoonheid is de vriendelijkheid die in elk hart woont, precies zoals bij jullie."

De dwergen bloosden van trots. Ze begrepen nu dat het niet uitmaakte hoe groot of klein je was, of hoe je eruitzag. Het ging om de liefde die je deelde. En zo leefde Sneeuwwitje nog lang en gelukkig met haar nieuwe, grappige familie, in een huisje dat altijd gevuld was met gelach en warme harten.