Lotte en de Dansende Draak van Kasteel Fonkelsteen

Lotte hield meer van ballet dan van wat dan ook in de hele wereld. Terwijl andere kinderen buiten in de modder voetbalden, stond Lotte voor de grote spiegel in haar kamer. Ze droeg haar lievelingsoutfit: een zachtroze tutu die glinstert bij elke beweging en hagelwitte balletschoentjes. Lotte was acht jaar oud, had vrolijke blonde vlechtjes en blauwe ogen die altijd straalden als ze muziek hoorde.

Op een middag gebeurde er iets wonderlijks. Lotte oefende een 'pirouette', een snelle draai op één been. Ze draaide en draaide, sneller dan ooit tevoren. De muren van haar kamer begonnen te vervagen. De geur van haar stoffige knuffels maakte plaats voor de frisse geur van dennenbomen en bloemen. Toen ze eindelijk stopte met draaien en haar evenwicht herstelde, stond ze niet meer op haar houten vloer. Ze stond midden in een zonovergoten open plek in een betoverd bos. Voor haar verrees een gigantisch kasteel met torens zo hoog dat ze de wolken raakten: Kasteel Fonkelsteen.

"Wauw," fluisterde Lotte. Maar haar bewondering werd onderbroken door een luid gesnik. Achter een dikke eikenboom vandaan kwam een enorme, smaragdgroene draak tevoorschijn. Hij had prachtige gouden schubben op zijn buik, maar zijn grote ogen stonden vol tranen. "Het gaat me nooit lukken," jammerde de draak.

Lotte liep dapper naar hem toe. "Hallo, ik ben Lotte. Waarom ben je zo verdrietig, grote draak?"

De draak snoof een enorme rookwolk uit. "Ik ben Bram. Vandaag is het grote bal in het kasteel. Alle ridders en prinsessen gaan dansen om de vrede te vieren. Ik wil zo graag meedoen, maar ik ben te lomp. Elke keer als ik een stap zet, tril de grond en stoot ik iets om. Draken horen niet te dansen, zeggen de ridders."

Lotte glimlachte breed. "Dat is onzin, Bram! Dansen zit in je hart, niet in je voeten. Ik ben een ballerina, en ik kan het je leren. Ballet gaat om balans en concentratie."

Bram keek hoopvol. Lotte begon met de basis. "Eerst de 'plié'," zei ze, terwijl ze gracieus haar knieën boog. De grote draak probeerde haar na te doen. Zijn knieën kraakten en de bomen om hen heen schudden, maar hij hield vol. Lotte leerde hem hoe hij zijn grote vleugels kon gebruiken voor evenwicht. Ze oefenden urenlang bij een sprankelend blauw meer. Bram ontdekte dat als hij zich concentreerde op de muziek van de fluitende vogels, zijn bewegingen lichter werden.

Plotseling hoorden ze het geluid van zware metalen voetstappen. Een groep ridders in glanzende zilveren harnassen met blauwe pluimen op hun helmen kwam aanlopen. Ze zagen er streng uit. "Wat doet die draak hier?" riep de leider, ridder Boudewijn. "Hij moet opzij, wij moeten naar de Zwevende Brug om het kasteel binnen te gaan!"

De Zwevende Brug was een magische brug die alleen verscheen voor degenen die 'lichtvoetig' waren. Tot ieders schrik bleef de brug onzichtbaar. De ridders, zwaar van hun harnassen en hun trotse houding, waren veel te zwaarvoetig. "O nee," riep ridder Boudewijn. "Als de brug niet verschijnt, missen we het feest!"

Lotte stapte naar voren. "Meneer de ridder, jullie zijn te stijf. Jullie proberen te marcheren, maar jullie moeten dansen! Bram en ik laten zien hoe het moet."

De ridders keken verbaasd toe hoe de kleine ballerina en de enorme groene draak samen een prachtige dans uitvoerden. Bram bewoog met een onverwachte elegantie, zijn staart zwiepte ritmisch door de lucht. Geïnspireerd door het plezier van de draak, begonnen de ridders hun stijve houding los te laten. Lotte nam de hand van ridder Boudewijn en leerde hem een simpele 'chassé'.

Al snel danste het hele gezelschap over de open plek. En ja hoor, met een geluid als rinkelende kristallen verscheen de Zwevende Brug. Hij glinsterde in alle kleuren van de regenboog. Samen dansten ze over de brug naar de grote poort van Kasteel Fonkelsteen. Het bal was een groot succes. Bram de Draak was de ster van de avond; hij was de enige die hoog genoeg kon springen om de kroonluchters aan te raken.

Toen de klok middernacht sloeg, voelde Lotte een bekend tintelen. Ze begon weer te draaien, sneller en sneller. De muziek van het kasteel werd zachter en de geur van bloemen vervaagde. Met een zachte plof belandde ze op haar eigen kamervloer. Was het een droom? Lotte keek naar haar roze tutu. Er zat een kleine, glimmende gouden schub tussen de plooien van de stof. Ze glimlachte en begon aan haar volgende pirouette. Ze wist nu dat met een beetje oefening en veel plezier, zelfs draken kunnen vliegen op de dansvloer.